среда, 14 ноября 2012 г.

ტრფიალნი




გაუმხილველი
ცეცხლი გულში თუ ძალით ღიმილი
მზერის მოპარვა ფიქრთა მალება,
ბოღმით ბჯენილი გრძნობის ჩივილი,
დაბადბა თუ გარდაცვალება.
შერბეთი მაგრამ ჯოჯოხეთური,
იმედი მაგრამ თან ირონია,
ხან ბედნიერი,ხან უბედური,
ღმერთის რისხვაა თუ მირონია.
და სუნთქვაც სულის ჯინ მორეული,
თვისებრ მეგობრის მაძებარია,
მონაპოვარით შემდეგ ძლეული,
ვით ლოთი სასმლის მაქებარია.
სიტყვები ჩუმად თქმული ეული,
გაზიარებად დიდი ზღვარია,
იქნებ მტანჯველი იქნებ წყეული,
მაგრამ ნეტარიც ეს სიზმარია.
ისევ შეპარვით ისევ ვნებული,
ბოღმის დუღილით,თვალზე ცვარია,
შეუმჩნევლობით დავიწყებული,
გაუმხილველი გული მწვარია.
ერთი ღიმილიც რა ნობათია,
რა ნობათია თვალნიც გიშერის,
როცა ამ გულში ცეცხლი ანთია
და როცა იცი ვერვინ გიშველის.
გრძნობის ჩუქურთმამ განძი ფარული,
ვით უდაბნოში წყალის ზმანება,
მოწყურებული ეს სიყვარული,
გასამჟღავნებლად არ დამანება.
თვით თუ მიხვდება მიზეზი ტრფობის,
ან თუ ჩემ ოხვრას მოკვრით გაიგებს,
ღმერთო ნუ გამხდი მის საგნად გმობის,
თორემ ეს გული ლახვარს ჩაიგებს.

94.10.17

ნატოს
არ ჩამითვალო როგორც არშიყი ,
მიიღე როგორც წმინდა ტროპარი,
სიკვდილის მიზეზს ტრფობას დავარქმევ,
შენ მითხარ მხოლოდ შესანდობარი.
არაქათ განვლილ სულს თავმოყვარეს,
ერგო ეს ბედი უსიყვარულო,
დარდი მოაწვა კვლავ გულს მშფოთვარეს
და შენ იხსენი სულო ზღაპრულო.
რამდენ სიყვარულს იტევს ეგ მზერა,
რამდენ სიყვარულს იტევს ეგ გული,
უსამართლობას გადაემტერა,
სიკეთისგან კი დარჩა ჩაგრული.
მრწამს მთელ სიწმინდით,ღიმილი მისი,
ბავშვის უმანკო გულუბრყვილობა,
ხვედრი ცხოვრების გაუსაძლისი,
მაინც ურყევი ნაზი ზრდილობა,
მინდა აგიხსნა გულის წადილი,
ხარბად ვეწაფო ტრფობის ფიალას,
კერპად ვაქციო შენი მანდილი,
ხოტბა შევასხა შენ სულს კრიალას.
შემდეგ კი ალბათ სანთლად გადვიქცე
და ყველა შენებრ ხატთან დავინთო,
საკურთხეველთან ღვენთად დავიქცე
და სიყვარული ჩემი გაგინდო.
სამაგიეროდ ერთს გთხოვ გახსოვდეს,
არ დამიძრახო ხალასი გრძნობა,
ჩემი სიცოცხლე სიკვდილს ჩაქსოვდეს,
ოღონდ შენს ტრფიალს მომეც შენდობა.

94.10.14
ირმას

გეტყვი,- ამ სიტყვებს არც ლანძღვას ველი არც მინდა ტაში,
გეტყვი,- ეს გრძნობა რომ არც კი ვიცი დავმარხო რაში,
გეტყვი,- არ ვცდილობ მე ამაღლებას მაგ კოხტა თვალში,
გეტყვი,- და ალბათ გავშლი იალქანს მე ცრემლთა ზღვაში .
გეტყვი,- ამ სტრიქონთ რომ ვწერ დამცქერის უკუნი ღამე,
გეტყვი,- ამ ჩემ გულს ვერც მე და ვერც სხვამ გაუგო რამე,
გეტყვი,- მპატიობ?- თუ განცდა სიტყვით ვერ შევახამე,
გეტყვი,- მოვკვდები, თუ ჩემებრ გული შენც გააწამე.
გეტყვი,-ღიმილში დაფარულ ზღაპარს სევდიან თვალთა,
გეტყვი,- მიმონებს,ჩუმი ბაგენი,სიწითლე ღაწვთა,
ვინ იცის იქნებ სისუსტე ჩემი ვნებაა ქალთა,
იქნებ ამ გრძნობას ეს გული ჩემი მაინც ვერ ჩაწვდა.
გეტყვი,- ცხრა ბგერას,ცხრასვე ნასროლსა ერთ სამიზნეში,
თუმც დამცინებენ და ჩამითვლიან ალბათ სიყრმეში,
განა სჭირია მხელა სხვაობა ასაკს ციფრებში,
როცა ებრძოლვი გძნობებს დარდიანს დიდხანს ფიქრებში.
თუმც კი ფიქრებმა სიტყვებით ბევრი ხოტბანი ხარჯა,
და შენც სასმენად იქნებ ჩათვალო არ ღირსო გარჯა,
ვისაც ვეტრფოდი მაგიერ ყველამ მარგუნა დასჯა,
ყველამ ხელი მკრა უპასუხოდ,რად უნდა განსჯა.
ეს აღსარებაც ამით გიამბე ეულმა მწირმა,
მარტოდ შთენილმა,იმედ კარგულმა და განაწირმა,
მოვსულვარ შენთან კვლავ სიყვარულის დამრია ჭირმა,
შენზეა ხვედრი ჩემი ბედისა ,შემინდე ირმა

94.10.29

***********
ხალიან წარბთან, ხალიან ტუჩთან,
უწყალო თვალთან,ღიმილთან ურჩთან,
სევდაა გულში,ბრძოლაა სულთან,
ძნელია განსჯა შეყვარებულთან.
ეს ფიქრნი ვითარც საზრდონი წყულის,
ტრფობის ქარცეცხლში მიმოფანტული,
წმინდა გრძნობისთვის კვლავ წამებულის
და სავედრებლად სანთლად დანთული...
შენი თვალები მრავალის მთქმელი,
ხოლო ღიმილი ცხრაკლიტულია,
სიტყვებს ბაგეზე ალმურით ველი,
გრძნობათა წვდომა უფრო რთულია.
მაგრამ წადილი არის სპეტაკი,
მიმოყრილ სიტყვებს ბევრად სჯობია
გიცქერ თვალებში და თან ვიდაგვი
და ფიქრიც შენზე დაუთმობია.

************
მიყვარხარ, მაგრამ რა შეცვლის ნაცარს,
იწვოდეს ცეცხლში დაუმთავრებლად,
არც შენ უშობხარ ქალღმერთად ამ არს
და არც მე მსხვერპლად შენთვის მწამებლად
გაჰყვა ქარბედას უიღბლო რწმენა,
ღალატის მოწმეს მუსრავს გრძნობები,
გვიან არს ახლა გლოვა ცრემლდენა,
მიყვარხარ, მაგრამ გემშვიდობები.




**************************
მოლოდინში ლამპარია ოცნება
მოლოდინის ზღაპარია იმედი,
მოლოდინში ვუარყავი ცხონება,
სამარემდე შენზე ფიქრში მივედი,
დავწვი გრძნობა ვიხსენ ჭეშმარიტება,
მოლოდინმა ბევრი მსხვერპლი ინება,
მოვკვდე იქნებ თუ სატფროს ეწყინება,
სამძიმარზე თუკი მომევლინება.



**********
მინდა ვაკოცო მაგ ტუჩთა გნიასს,
მინდა რომ ჩავწვდე მაგ თვალთა ლაციცს,
ხელი შევავლო კულულთა ხვიას ,
ხარბად ვუყნოსო შენ სუნთქვას ნარცისს.
თუმც სიყვარულზე სხვას დავცინოდი,
ბედმა მეც დასჯად ტფობა მარგუნა,
ვერ შევიყვარებ გულქვას ვჩიოდი,
სიდინჯე ვნებამ მაინც დათრგუნა.
მწარე ფიქრები მწარე ქარს ვანდე
წვიმაც ვერ ვპოვე ცრემლების მშობლად,
გულისთვის სატრფო ვერსად დავლანდე,
და მთვრალი სულიც დამირჩა ობლად,
იმედი რისხვად რისთვის გადმექცა
და სიყვარული მექცა დომხალი,
მე თუ ვაჟობა შენთან დამექცა,
მაშ რად მაცოცხლებ ბარემ მომკალი.

ლალი ციციშვილს

მზემ დამაბნელა,მთვარემ გამჩრდილა,
ვარსკლავმა მდურა,დამწვა სანთელმა,
საუდაბნოოდ ვნება გარჯილა,
ვერ ჰკლას წყურვილი შენმა მნახველმა.
ჭეშმარიტებას განგება უწყის,
რომ ერთი ნახვით ერთი ცისკარის,
ენა უბნობას რომ არც კი ურცხვის,
რაქნას გრძნობატა სამხილი არის
გინდაც პასუხი იყოს ის ქარი,
ქერა ტალღიდან მიმოფანტული,
თუნდაც თვალები მისი ზღვისდარი,
გინდაც ღიმილი მისი ხატული.
ოხ,ძვირფასია არ მემეტება,
ყვავილს მოწყვეტა დააჭკნობს უმალ,
თუმც მიმძიმს მისი გულით ხეტება ,
გიძღვნა? -შეკრთები,დარჩეს იდუმალ...

გულცივო ლედი

ვერ დამიშლიდნენ მიყვარდ ხარბად ,
ფიქრთა ქელეხში ნაღველი მჭამდა,
თუმც გუცივობა ვიგემე ჭარბად,
ტრფობა მშიოდა და შენი მწამდა.
მაგრამ სადამდე როდემდე ვენთე,
ტრფობის ქალღმერთთან მე სანთლად მდნობი,
და აჯა ჩემი უკვალოდ ვღვენთე ,
არვინ გამიჩნდა მე თანამგრძნობი.
რწმენაც უიღბლოს ნიავით გაქრა,
და უბედობის გამოჩნდა შარა.
გულმაც ბოლოჯერ ჩივილით გაჰკრა,
რაც ასე მწამდა აღარ მწამს არა.
საძრახს არ ვიქმდი სიცოცხლე მსურდა,
ახლა არ ვიცი რაც ვქმენ თუ ღირდა.
გული გავიღე ტრფობაზე ხურდად,
რომ სიყვარული მე შენი მჭირდა.
მაგრამ რა ვუყოთ მღალატობს ბედი
და მკურნალმა დრომ,თუ დარდებს სძლია,
მერე რა მოხდა გულცივო ლედი,
თუ ჩემებრ ტფობა არ შეგიძლია.
კვლავ შემოდგომის დაბერავს ქარი,
გიშრის თვალებმა კვლავ არ მაცდუნოს,
და სიყვარული ვიტყვი სადარი?,
არ ძალიუძს გულსა უცებ დათრგუნოს.
ყოველი რაც ბრწყინს ოქრო არ არის,
არც ის ოქროა რაც არა ბრწყინავს,
დაე გამყინოს ზღუდემ სამარის,
ვიდრემდე შენთან ყოფნა გამყინავს

1996წ





*************

აპრილის წვიმა გაცილებს ჩემგან,
დრო კითხვას დასვამს ვინარი სწორი?
წყლულებს ჩვენ შორის დარჩენილს ბევრგან,
წინ, ცხოვრების გზა გაფანტავს, შორი...

არავის...




იაგუნდისა,სუნთქვა მუშკისა,გრძნობით ხუნდისა..,
აზარფეშაში ღიმი და კერტი..,
ფრესკა ღმერთისა..,ფიქრი ქურდისა..,
ზვირთები ზღვისა,მიწისა ბელტი...
როცა დააცხრობს სიამეს ცხადი,
ნაწვიმარს როცა მზე შეიპირებს,
ან მოჰკალ ფიქრი,ან მოგკლავ დარდით,
ჩაგძახებს გული და თან იტირებს.
ნაწნეხი არსით ფანტაზმი ხარბი,
ბერავს იალქანს მიაპობს ჭალობს,
რატომ მიყვარხარ?ვით კითხვა გარბის,
არ შემიძლია არ ძალმიძს წვალობს.
ნუთუ მიაღწევს კუნძულძე ნების,
ნუთუ გაიგებს ის პასუხს ფრესკის,
თუნდ ირონიის საფლავში კვდების,
უკან დასახევ ვერა იქმს ესკიზს,
თუ საოცნებოდ ხვედრი არ წყალობს,
არც უნდა სკიპტრა არც მადლი კვერთხის,
ეული მარტოდ ტურფას უგალობს
და განწირულთა მხედრიონს ერთვის,
სიწმინდეს როგორც ღირსებით ტოლი,
გაძარცვავს ვით ბაღს ფერიცვალობას
რად უნდა ერთგულს რომ ჰყავდეს ცოლი,
იგი თვით გრძნობას უხდის მადლობას.
იაგუნდისა სუნთქვა მუშკისა,გრძნობით ხუნდისამ,
ვერ დაანება აზარფეშას ღიმი და კერტი,
თუ ფრესკა ღმერთის არ იცვლება,
არიცვლება ფიქრი ქურდისა,
ზვირთებმა ზღვისამ კვლავ ჩარეცხა მიწისა ბელტი. ..
1998წ.



სად ვიჩქაროდი…


ეს კელაპტარი წმინდა,მსხვერპლია ვნებათა ქარის,
თუმც ჩუმად ქრება არ ითხოვს ცრემლსდა არც რეკვას ზარის,
ვისთვის ლოცვაა და ვისთვის სულის სიბნელი ჭრაქი,
არსებობს ნუთუ?,თუ არსებობდა დაანთეს რაკი...
სად ვიჩქაროდი რომ ყველაფერი ერთბაშად მეთქვა,
წყდებოდა ფიქრი,წყდებოდა ლტოლვა სიცოცხლის ფეთქვა,
დაფარულ ძრახვათ,უმეცარ სურვილთ,აწრთობდა სევდა,
და თან ძალუმად ნაგები გზნება უკმარის მდევდა.
სად ვიჩქაროდი,სიტყვები დამრჩა,ვით ფერფლი სულის,
არ ძალუძს ერთგულს უგვანოდ ნათლოს დრო გარდასული.
იქნებ არც ღიმით,იქნებ არც ცრემლით მე აღარ ვილტვი,
ძველ გრძნობას საზრდოდ კვლავ დავატარებ,ვით სუნთქვას ფილტვი.
ეს ის წყაროა გასინჯავ რაკი ემონვი წყურვილს,
გმინავს აბრაგი ეწაფვის სიტურფეს და მდურავს სურვილს,
ვარდისფერ ბექობს შეღებულს ოდნავ გულს უჩენს ამქარს,
დაკბენილს კბილით დასრესილთ ხელით ტუჩთ ყინულ შაქარს
შემინდე ღმერთო ცოდვა, მის მკერდზე სირბილე ხურვის,
ჩემ ჯოჯოხეთში მის კერტთა ბიბინს ,ნუ მისცემ ნურვის.
და სანამ ძალუძს ატარონ მკლავთა ეს ხელშეუხლნი,
ნარნარა ტანი მთვარული ყელი მრთოლვანე მუხლნი.
ღიმილი მისი უმანკოთა ბაღნარად ჰყვავის,
ჯადოსნურ ძალას შავ თვალწარბთა თუ ხვდება თავისს.
დიდხანს მღრნის თავში მცდის და მაწამებს სამსჯავრო უფლის,
მზადა ვარ მოვკვდე ამ ხიბლთა მოწმეს უგრძნობლად თუ მთვლის.
თუ წუთისოფლის ამნაირი განგება მელის,
შენ მიხსნი კარგო შენთან ყოფნა და ალერსი მშველის

1998წ.


აა ლედი.

შენი თვალები მხიბლავს წყვდიადში,
ხოლო ნათელში მხოლოდ მაგიჟებს,
და სადღაც თითქოს გულის წყვდიადში,
შენკენ მოსასვლელ ვითვლი ნაბიჯებს.
თავს გუშაგად ვგრძნობ ღამის წყვდიადის,
მთვარეც თვისნათელს საჩემოდ ღებავს,
შენ გელტვი რადგან ქვეყნად არავის,
ჩემ გულკლიტულში მოსვლა არ ნებავს...
რავქნა რომ ჩემგან არც ლოთი იშვა და არც წმინდანი,
მაგრამ ერთისთვის სენი უქრობი მიჭერს მარწუხებს,
ყავას ვსვამ და ფსკერს ეს ფიგურები წყეულისანი,
ნთქავენ მის სახელს და იმ მწველ გრძნობას მე, რომ მაწუხებს ...
და თუ დასრულდა ეს იდუმალი ჩვ ენი ცხოვრება,
და თუ დატოვა,მოგონებათა უტყვი შუალედი,
გეტყვი არ გიცნობ მაგრამ დარჩები მუდამ ოცნებად,
და თუ გულსა მთხოვ გეტყვი დაიწვა უკვე, აა ლედი.







ეს იყო ერთხელ,..

ცას გაბრწყინებულ ვარსკვლავი ვნახე,
არც მიღიმოდა და არც ტიროდა.
თითქოს მოვკვდი და ძლივს დავიმარხე,
გაზიარება დარდის მჭიროდა.
შენ მაშინ უფლის ანგელოზს ჰგავდი,
და შენ ბაგედან ლოცვა დიოდა,
ჩემი გული კი ტრფობით აღსავსე,
აღარა სცემდა შენზეც ჩიოდა.
ჩემი დარდით კი ცამაც გაწვიმა.
გაიზიარა ვითომ ნაღველი.
თვალთ დამიბნელდა ვეღარ გამჩნევდი,
ისე მეგონა თითქოს წახველი.
მაგრამ შენ კვლავაც კუთხეში იდექ,
მე შენს წინაშე ისევ ვწვალობდი,
ლამაზო მაინც ვერ შემამჩნიე,
პირველ სიყვარულს ეხლა ვსწავლობდი.
გულმა გიგრძნო თუ ღმერთმა ინება,
თვალი თვალს მოხვდა არა გული გულს,
ამან დამამხო ამან დამსერა,
რომ ვერ აყევი შენ ჩემ სიყვარულს.
ფიქრი გაგექცა ძირს დაიხედე,
არ მოელოდი ალბათ ჩემ მზერას,
მეც ვერ გავბედე ვერ გაუძელი,
შენი ფიქრის და მზერის დაჭერას.
ჩაქრა სანთელი დასრულდა წირვა,
სიყვარული კი ვლავაც ანთია,
შენც აღარ ჩანხარ გაჰქრი წახვედი,
გულში შემომრჩა შენი ლანდია
კიდეც გავიდეს მრავალი წელი,
და დამრჩეს გული მე მწარე ბნელი,
ეს შენი სახე მანათობელი მაინც განძია.
ღმერთო ძლიერო ყოვლის მშობელო ,
ვთქვი შენი ხელი ყველას ამჩნია,
რომ სიყვარულის გაუმხილველის,
ატანის ჯანი არ გამაჩნია .

1992წ

სიყვარული როგორც ღვინო

სიყვარული როგორც ღვინო ლამაზო,
გაგიტაცებს მერე უცებ დაგათრობს,
ან დარჩები მისგან ლოთი შთენილი,
ან ცხოვრებას შეავსებს და გაართობს ,
მაგრამ ვაი თუ დატოვა იარა,
სატანჯველად გაგიხადა ამავდროს,
მაშინ მისთვის თავგანწირვა კიარა,
არაფერი შეგშინდება არასდროს,
ბედნიერი არის თუა ის კაცი?
თავად გვითხარ სიყვარულით ეულო,
ღვინოს დალევ, მაგრამ მაინც გწყურია,
არ დამახჩო შე ნექტარო წყეულო.
თუ არსებობს დაე კიდეც გიყვარდეს,
თუ გწყურია კიდეც უნდა დალიო,
კაცი მიწას ისე უნდა ჩაბარდეს,
რომ, თქვას ჩემი მოვიხადე ვალიო


1993წ. 05.20



სიყვარულის დრო

მე გაზაფხულის სითბომ დამათრო,
და შემოდგომის ფოთოლცვენამა,
ზამთრის ფანტელმაც თითქოს გამართო ,
ზაფხულის ხიბლმა ცისარტყელამაც.
მაგრამ რომელმა უფრო მომნუსხა,
რომელმა უფრო გამითბო გული,
რომელს ვეტრფო და რომელს მივენდო,
რომელს ავუხსნა ეს სიყვარული.
კვლავ მოთმინებას რომ მივცე თავი,
იქნებ ცხოვრებამ უფრო მანახოს,
კვლავ გავაცურო მე ფიქრის ნავი,
იქნებ კიდევაც სხვამ მიკარნახოს.
სადარის ის სხვა ან როდის მოვა?,
იქნებ დიდხანსაცვ კიდეც მოველი,
იქნებ ისარი ფიქრის პასუხი,
მან შემაყვაროს ეს დრო ყოველი,
არ მიყვარს დასკვნა მრუდე და მლაშე,
სიყალბით სავსე სიცრუით ვრცელი,
მინდა გამგებო ღრმად დაუფიქრდე
და გამიწოდო მე ეულს ხელი,
რათა პასუხი ჭეშმარიტების,
იოლად იყოს წარმოსათქმელი,
უსიყვარულოდ არც დრო არვარგა,
არც თვე, არცა დღე და არცა წელი,
ვით ხარი ურქოდ,მებრძოლი უხმლოდ
და უწყლოდ ველი,
ნეტარი არის იგი სულგრძელი,
ვის ძალუძს ტრფობა განუსაზღვრელი.

1993.01.28



******************
ოცნებით მავალ გზაზე ერთი ბეწვის ხიდია,
მას ნდობა ქვია და გულიც მისთვის იწვის ნიადაგ,
ამ სურათს ვყურებ ნათელ თვალების ტრფობა მინდია,
ლამაზ ბაგეთა ამბორი ჩუმი და წვდომა ბადაგ



*****************
თუ ჩემი გულის არ მოგწვდა ფეთქვა
თუ ჩემი ფიქრის არ მოგწვდა მზერა
ვგრძნობ. რომ ეს უნდა, მე მაინც მეთქვა
რომ ჩემი სულის ხარ ბედისწერა.
გილოცავ ამდღეს ვით იშვი ჩემთვის
გილოცავ ამდღეს რომ მექეც ცეცხლი
რადგან ამ გრძნობას წყურვილი ერთვის
ვით გაზაფხული შობს ჟივილს მერცხლის



**********************
სილამაზე ისეთი ფაქიზია,
ერთად აღებული ვარდი და ნარგიზია,
მაგრამ ვინ რაიცის ვისთვის ვარგისია,
ვისთვის უშობიხარ ღმერთს ბედიც მაგისია
წლები გავა ისე რომ მე ავორთქლდები,
ზეცას შევერევი ვითარც ნაწვიმარი,
და დროდადრო უფრო, ისე გაოცდები,
როცა ჩემს ლექსთ ნახავ, იქ თქვი სამძიმარი



*******************************

თუ სუნთქვა შენი გახშირებულა სპილოს ძვლისფერ სანაპიროზე,
და მკერდი შენი გადახეთქილა,ბროწეულად სატორად ვეფხვთა,
თუ თრთის სხეული გველის შეხებას ვარდის რბილობზე
და თუ მიმიგხებს ვნების მდინარე გაპოხილ ფერხთა?
მაშინ მოვცურდე ვით მეკობრე ხარბი უძღები
და დაუნდობლად მსურს გავზარცვო ბაღი ცხებული,
ვნების ქარშოტში დადენილი გზნების კურცხლები,
ტანზე გაწვიმდეს ცეცხლივით გწვავდეს კანთ ამბურძგლები.
იმ დღის ცისკარი, შენ მზერასა ჰგავს,
ხოლო ღიმილი იმ მთვარის ღამეს,
რომელიც ფიქრში შენზე ვათენე
და სევდით გული დიდხანს ვაწამე
************************
რატომ დადუმდა შენი ქნარი ჩემო იზიდა,
თუ კაეშანი ჩაცხრა უმალ ლეწეს წყაროში,
თუმიახწია სულმა უკვე გორლოკის ბაღნარს
და დაამკვიდრა მყუდროება მთელ სამყაროში?
ფალავანდიშვილის ასულს



ფალავანდიშვილის ასულს

ზეცამ თუ იცის შენი სიტურფე რარიგ ნაზია,
ცად აწვდენილი, სულს მოხვეული ღვთისა ვაზია,
ნეტა ვინ მოჰკრეფს მაგ შენ ნაყოფს ჯილდოც მასზეა,
მისი ცხოვრება იქნება მშვიდი და ლამაზია.
მზემ უგალობა მთვარეს არია,
ჯერ არ შობილა შენ სადარია,
შენ ხილვამ სულმთლად ამრიდამრია
და მიჯნურობის ცეცხლში გამრია

1


თვით გალაკტიონს შეშურდებოდა მუზანი ჩემი,
და ვერხვთა ნამქერს გააყოლებდა ლანდებს მერისას,
ვით კაპიტანი, ძირებული გრძნობების გემის,
თან ჩაყვებოდა ტრფიალის ზღვაში შენი ხილვისას..
მისახვედრია რად ღირს სიცოცხლედ შენთვის დუელი,
ზეცას მოკვდავნი, ქალღმერთ სამსხვერპლოდ გაუჩენიათ,
შენაირ ქალთან მიჯნურობას ბედით თუ ელი,
მეტოქეთათვის მზად უნდა ქონდეს ბრძოლის გენია.
ნუთუ გაიხსნა ზეცა,მსოფლიოს ნალოდინელი,
თუ აღსდგნენ ივერს საცისკრონი სულთა ალები,
მეგონა უკვე აღარ იყვნენ საგოგმანები,
რაინდთა მუხლის მოსადრეკი შენებრ ქალები





2

საოცარია, წავიკითხე სტრიქონნი შენი
და ციურ ჩქამში შევიგრძენი მათ გულის ფეთქვა,
თითქოს მინდოდა სანუგეშო რაღაცა მეთქვა,
მაგრამ ამაოდ, ვერ გამოვდექ მეუფრო ბრძენი
თან შევამჩნიე რითმათა გამა ფრიად ნაცნობი
ერთ გალაკტიკას მშობლიურს ძეტად, რომ მაგონებდა,
იმქვეყნიურის, პირმშოობა გემჩნა საგრძნობი,
იმქვეყნად ერთდროს, ჩვენი გულები ერთურთს ჰმონებდა.
ხოლო ამ ქვეყნად მოგვავლინა გამჩენმა ახლად,
მის ციურ ჩქამში კვლავ მოგაგენ ნათესავს სულის,
მაგრამ შევიტყვე შენ გულში უკვე სხვამ დაისახლა,
დავაგვიანე მომიწევს ყოფნა უშენოდ კრული.



მაია გოგრიჭიანს

შენ შეამკობდი ზეციურ ატლასს გვირგვინოსანთა,
თვით ზურმუხტ ლალი შენ წინაშე ბროლს დაჰკარგავდა,
სულიერ მწვერვალს და სინატიფეს მანდილოსანთა,
შენს ბუნებაში ანგელოზი მხოლოდ ქარგავდა
ვაჟკაცის ხელით გამოთლილო სახოტბო არფავ,
მიუწვდომია შენი კლდემის მონადირება,
და ვინც იგულვა ვერ შეიმშვენა მუქთად და სარფად,
რადგან შენ სულის მოპოვებას უნდა გმირება
მარად იმშვენე ინატიფე ქალო მაიავ
შენ დღე გრძელობას მზე გრძელობას კვებავს უფალი,
მიწვდომლობა ცისდარობა კიდეც კარგია,
მაგრამ დაგაჭკნობს მარტოობა შენ ხარ თუ ქალი
ამიტომ ღმერთს ვთხოვ მზით დაადნოს ლოლო კაეშნის,
გამოაბრწყინოს სიყვარული მარად ღირს გულში,
სანამ ცხოვრება ყველა გრძნობას მალე გახედნის,
და გარდიღვრება მყოფადობა თავის სასრულში
მაიას ვალენსიაში ყოფნის დროს.

ნარგიზთ და გვირილებს ასდის ალმური,
ვალენსიაში საღამოა ვერცხლის,
შენი მზერა იწვის მარად სანდო სალმური,,
სულს სჭირია შეკრთომა ვით გაზაფხულს მერცხლის.
ვინიცის სულ რამდენი განგმირეს ამ მიწაზე,
ზოგი მიჯნურობით და ზოგი მავრთა მახვილით,
კოლხი ქალის მშვენება ძგერს შენ გულის ფიცარზე,
კვლავ დაეცნენ რაინდნი შენი ტრფობის სამხილით.
შენ კი მარად იკარგე,და იბრწყინე მაია,
რადგან გმშვენის ტურფობა შენი ერის სილაღე,
უცხოეთის მიწაზე ზოგჯერ ყოფნა კარგია,
მაგრამ სულ ბედნიერი შენ სამშობლოს მენახე





ლელა ნიჟარაძეს

გაზაფხულივით ნორჩია გაქვს მზერა ,
თვალები ბრწყინავს როგორც ლაჟვარდი,
ფიქრი მიგიგავს გაფრენილ ძერას,
ბაგენი ღვივის ვით ბაღს სავარდე.
და რაოდენაც უმანკოება,
სულს ზაფრავს და ხდის დარად ცად მზისა,
ლომური სისხლი, უსაზღვროება,
თან გახლავს ვით ქალს ნიჟარაძისას,
მოქცეულია მაგ შენს მანდილში,
შხარას სიწმინდე და ლამარიას
და ტრფიალება შენებრი ქალის ,
მარად და მარად საომარია.

2.
ლელა ნიჟარაძეს
მოქუფრულა შხარა ნისლში, ცას გაჰყურებს ლოცვით მახვში,
ენგურის ხმა ისმის ჰანგად,საუკუნეთ ძინავთ მასში.
შენც ამ მზე ჟამს დაიბადე, ნიჟარაძე ლელად მთაში,
ცისარტყელას თვალებით და ლაჟვარდისფერ სხივით თმაში.
ველად ყვავილთ შენი შურდათ,იშლებოდა სუფრა რახით,
მომლოცველებს მოსვლა სურდათ დამტკბარიყვნენ შენი ნახვით.
ოჯახიც ხარობდა ერთობ, დაბადებას ანგელოზის,
მაგრამ ჯერ არვინ უწყოდა, შენგან ხალხი რას ველოდით.
სულ პატარა იყავ ბავშვი, რომ დარბოდი მინდვრად ცალად,
სინაზით ვარსკვლავთ შველოდი,მათ ხელთქმნილი იყავ ქალად.
ვეფხვმა გურამ თიკანაძემ შეგამჩნია შხარას გზაზე,
დაწნა ყვავილთა კონები, მოგაბნია უმალ თავზე .
გაგიცინა ვით მთის პირმშოს ,შეგავედრა მისი სული
და ცას ისე შეერია ,დაგიტოვა თავის გული...
ხოლო როცა გაიზარდე დაეწაფე დედა ენას,
ანთებულ კელაპტარივით ბრწყინვით-კრთობით ჰგავდი ზენას,
მაშინ ჩახვედ დედაქალაქს, დაუკოდე ბევრ ვაჟთ გული,
მაგრამ შენი მოპოვება ვით მთის ქალის იყო რთული,
როცა გზნებით მიაკითხე საქართველოს ცოდნის ტაძარს,
მაშინ უნივერსიტეტში ვერ ნახავდი შენსა სადარს.
იქ კი აკაკი შანიძემ შეგამჩნია ნიჭის წყაროდ,
მან თქვა:- მინდა ამ სვან გოგოს, რომ ჩემი გზა ჩავაბარო.
და ასეთი წიაღსვლბით ანათებდი ვით ცის ალი,
ნიჭით, ფერით, სულით, ძალით,მარად იყავ შენ ღმერთქალი.
წინაპართ სისხლი გიდუღდა, ძველი,წმინდა , კეთილბძმედი,
ბესარიონ ნიჟარაძის გახდი თანაშემომქმედი.
გააღვიძე მისი შრომა და ერს ნათლად განუცხადე,
თუ რა ჟამი გადიტანა სვან ფუსტებმა და გმირ ხალდემ.
ეროვნულ გულისხმისყოფამ, ვით ღირს ქართველს სულ თან გსდია,
მუხლს უდრეკდა შენს ქალობას ზვიადი გამსახურდია.
ანაზდადაც დაოჯახდი ლომყმამ ბრძოლით მოგიპოვა,
დედობაც ღმერთმა გაჩუქა,ტრფობის ბადეც მოგიქსოვა.
და შენს სახეს ხატად შექმნილს კვლავ წერს ზურაბ ნიჟარაძე,
მაგრამ ვის ძალუძს აღწეროს, რაც კი ზეცით იშვა გვარზე?.
მეც ამ ხოტბის ჩონგურს ვუკრავ და მახარებს მეც ცის ნება,
რადგან ჩემად რაც გიგულე აწი რაღა დამშავდება,
ღმერთმა მარად დაგვილოცოს ქართველ ქალის შენებრ გენი,
სიტყვით ტკბილად მოარაკე,ღვაწლით მუდამ კეთილმშენი,
თაობები როცა წავალთ ვინძლო დარჩეს ეს სტრიქონნი,
რადგან კვლავაც განმეორდეს შენ შვილებში შენებრ მგონი,
და თქვან აი თურმე ბებოს მგვანებია ეს ბავშვიო,
მოქუფრულა კვლავაც შხარა, კვლავ ილოცება მახვშიო...
2012.03.31




მარი დადიანს

ნაცოდვილარი ცისკარს ვეკვეთე,
მორიგ ცოდვანი მელოდებიან,
სადაც სიკეთის ცეცხლი შევკეთე ,
ყველა აუგად მიბრუნდებიან.
მე გავისროლე ბედის მშვილდიდან ფიქრის ისარი,
არ ვიცი იგი კიდე დაფრინავს,თუ მიზანს მოხვდა,
მან შეუმტვრიოს ყველა ბოროტძალს გულის ფიცარი
და ადღეგრძელოს ყველა სიკეთე რაც ქვეყნად მოხდა,
გაღებულ სარკმელს ჭადრების თრთოლვა მაკეტვინებდა ,
ჭადრების თრთოლვას შენ მაგონებდი და დარდებს მგვრიდი,
ხოლო სარკმელი შენდამი ტრფობას უფრო მძინებდა,
მისი ნიავი შენ გულცივობას ჰყვებოდა ვთვლიდი.
1996.




თინათინისადმი დიალოგში
მიძღვნილი ექსპრონტი ლექსები

1ლექსით მპასუხობ ჩემო თინათინ,
კარგი,ვილექსოთ სხვა რა გვრჩენია,
ღამეს ვაპკუროთ ჩვენ ათინათი,
ამბობენ დარდთა მოსარჩენია

*********************************
შენი მზერა და ფიქრი თბილისზე,
ნარიყალა და აბასთუმანი,
ტანჯვა გრძნობისა მთვარის ღიმილზე,
მიჯნურობაა ვფიქრობ გუმანით
ვით საოცნებო ოცნების რამხარ,
სიონის ქუჩას სწრაფ ჩავუყვები
და იქ მოფენილ იავარდს გავხარ
შენ მონატრებას მათ მოვუყვები,
მივენდე სვე ბედს უცხრომლად ალბათ,
და გაგიმხილე ქალს ხვაშიადი.
რადგანაც ტრფობა მწყურვილობს ხარბად
ის ჩემზე მეტად არის დიადი,
მაშინ ისმინონ იქნებ კერპებმა,
ზედაზენს იძრას გაც და გაენი,
რადგან შემიპყრეს უკვე ვნებებმა
და დავემუხლე ვით ყმა ყაენის

2**************************************

დაუკარგავი ამ ქვეყანად არაფერია,
მაგრამ საპოვნად ბევრი იწვის ცად კელაპტარი,
გულს თუ იპოვნი ასეთი გული განა ბევრია,
რომ, იყოს შენი სიყვარულის მარად დამტარი
და ამიტომაც დავდივარ ისე როგორც აჩრდილი,
მუდამ გავურბი დაზაფრული კოცონთ სალაღოს,
დარდმა წამართვა ყველა წადილი
და მსურს, რომ ტანჯვამ აღარ გამლახოს
ამდროს მოხვედი როგორც ზაფხული
და შეამტვრიე ყინულს სხივები არვიცი
გავძლებ ისევ ამ გულით?,
თუ შენ სიყვარულს კვლავაც მივები.

3********************************************************

ტირიფივით მომტირალი სატრფო,
თუკი შეგხვდა ტირიფის წინ თინა,
ნაფოთლარი ტბიდან მზერით გატკბო,
და ცხოვრება გაგახსენა წინა
იცოდე, რომ ის ლანდია ჩემი,
მოჩურჩულე ხეთ შრიალში ბაო,
დარჩენილი ოცნებათა გემის,
ნაზ სიოთი მოწვდენილი ხმაო

4****************************************

ჩამოთოვა უკვე გზებზე, და დადუმდა სოფელი
დაეკიდა ლოლოს სხვენზე გაიყყინა ყოველი,
ზოგჯერ გულიც ამინდს ჰგავს ემგვანება ზამთარსა
და თან ითვლის მტკივან ფიქრებს მოგონების დავთარსა,
მაგრამ აი გაზაფხულდა მზეს შეასკდა ყინვები,
კვლავ ღუმელი აგუგუნდა და ჩამოდნა მინები,
გული ესე გაიხარებს მიჯნურობის მოსვლისას,
გამხნევდიო დაგიბარებს და სიხარულს მოგიტანს,
თუ რაც იყო მტკივან გულში ის დარჩება წარსულში,
რადგან მუდამ ტრფობის ცეცხლი ინახება ამ სულში.

5*********************************************

კაცის გული სალი არის ხშირად ქალის ცრემლი ალბობს,
ან ღიმილი მწველი მისი უცაბედად მას შეაკრთობს,
ხშირად ომში გადაღლილი მოგონებებს და თავს მიანდობს,
ახსენდება მას ცოლშვილი და ნატრული დიდხანს დარდობს,
ზოგჯერ გზირად მარტო სული იარება დაზაფრული
და მისტირის ძველ სამოთხეს ევას ცოდვით დაკარგული.
შეთხზავს ზოგჯერ ქარწისქვილებს და იქცევა დონ კიხოტი,
ღვინით წყლულებს დაირბილებს,ან ბოლომდე რჩება ლოთი,
ანდა ზოგჯერ გაშმაგდება ფიქრში დემონთ ემტერება,
მაშინ უცბად დამშვიდდება ქალი თუ მოეფერება,
ხოლო არის ზოგი კაცი ცხოვრობს მხოლოდ მამულისთვის,
მის ცოლობა ძნელი არის რადგან იღწვის იგი სხვისთვის,
ასეთია ჩემო კარგო ასარჩევად კაცთ ანბანი,
ზოგის ტრფობა ხანგძლივია ზოგის მხოლოდ ცოტა ხანი,
მაგრამ მეკი როგორც კაცი ვინვარ ჯერ ვერ გამიგია,
მოყვასის და სამშობლოსთვის ჯერ ხმალი არ ჩამიგია,
ალბათ მოვა ვინმე ქალი და ჩემნაირს შეიყვარებს
და გავხდები მისთვის ფარი სანამ ის მეც გამახარებს

6**************************************

მე დავულოცავ გზებს ეკლიანებს,
რკინას ჯავარდენს, მიწებს ყამირებს,
რომელიც გუთნის ხართ აღრიალებს,
რომელიც კაცებს მარად აგმირებს,
მედავულოცავ კალთებს ხორბლიანს,
მანდილს ცრემლიანს
მკლავ რძიან მტევნებს,
ქალებს რომელთაც გახდნენ დედები
და უფლის რწმენით თან მტერიც დევნეს,
მე დაგილოცავ ყოველ სიკეათეს,
რომელიც სულში მორჩილად საჯეთ,
და გაუძელით ყოველგვარ ტკივილს
რადგანაც ღვთისათვის თქვენ გაისარჯეთ

7****************************************

ვინც კი საწუთროს ვერ შეელია
იგი კამათლად მისსხვენზე გორავს,
ჩვენი მზერა კი მათზე გრძელია,
ვინც თვისზე დიადს სიმშურით ჭორავს
რადგან ახლოა არსთა გამრიგე ,
მჭრელია მისი განსჯის მახვილი,
ხვთის სიტყვა არის ჩვენი დამრიგე,
და სათნოება გულში მარხვილი

8*******************************************

მინდა ჩემი გრზნობა თქვენთან დავაკვალიანო,
დღეო მზიანო დღეო მთვარიანო,
დარდი და ნუგეში ძმანი არიანო,
თქვენი სულის მოხარკე ვარ თინათინ მაჭავარიანო

9***********************************

შენ ამბობ ლექსი ღმრთისა ენაა,
და გრძნობაც მისი სახვთო ტარიგი,
თავად უშობხარ იქნებ ზენაარს,
რომ გასჩენოდათ მგოსანთ თანრიგი...

10********************************
ეგ ვარცხნილობა ქარს გიგავს ნიმფავ,
და მზერაც შენი ცად აპყრობილა
მთის ნაკადული მინდორველს მიგყავს,
ტყის ყვავილნარიც შენ სულს ყოფილა,
და თუ ოდესმე შეგხვდება გზად ყმა,
სამონადიროდ ტყეში ხმობილი,
შენ სილამაზის მოუწევს აღქმა.
თავად გახდება შენგან პყრობილი

11
დედისა და თავის ქალიშვილის სურათზე

ეს ორი ვარდი ერთი ფესვიდან ამოზიდული,
ორივეს ერთი სიტურფის მადლი ხვთისგან სცხებია,
ერთი გაშლილა უკვე სათაფლედ, ფუტკართ რიდული,
მეორეს კოკორს ჯერაც ბულბულიც არ შეხებია
2010.







ემა არზიანს


ნაწვიმრის ჩანგი ვით გრძნობებს ესმა
და ქარიშხალის ბუკი ნაღარა,
ვით გვალვებისგან გოდა ნერგთ ფესვმა,
გასხლულმა ვაზმა ცრემლი დაღვარა,
ისე საგრძნობი შეგქმნა შენ ღმერთმა,
კოლხეთის ბაღის წყარო ანკარა,
ცისარტყელის და ყვავილთა შერთვა,
შენს გულს დათვალებს მან მოაყარა,
დაურთო სევდა უმანკო მუზათ,
და ოცნებათა სილაღე ბალღთა,
ტრფიალის ზღვაში ჩაუშვა ღუზა,
და განაჩენი მიანდო ხალხთა,
მაგრამ, სიმტკიცემ დარდს სძლია ემა,
და სული შენი ვერვინ დაღალა,
დამსწვარი გზნებით წარმოდეგ ლემად,
და სათნოებამ აგამაღალა.
ემავ ძვირფასო, ჰიმნს ვმღერი შენსას,
ემავ ძვირფასო, მით დრო-დრო ვთვრები,
რადგან სიმდიდრე ქართველი ქალის,
ატყვია შენს ნირს ვით მწიფე ზვრები,
როგორც სიტურფე ქალღმერთი დალის.
უგმირო ვაჟთ ვერ მოინადირეს,
რადგან ცეცხლი ხარ და მისი ალი,
უღირსთ ჯოჯოხეთს, რომ აატირებს,
და დევგმირს მხოლოდ ჰყოფ სამიჯნუროდ,
მის შვილთა დედად, დასწნა აკვანნი,
ის ტრფობისა კოშკის მიიღო ხუროდ,
მხოლოდ მან უწყის შენსკენ გზაკვალნი.
და უღრმესია ეს სინატიფე,
და უმრწმესია მისი მწადელი,
ვით აიეტის სახნავ სათიბე,
ტურფა მედეა, აზონს მზად ელი,
ინათე მუდამ იცისკრაბონე,
და_ძმობას გკადრებ შენ ჩემო ემი,
რადგან ქალღმერთად გაგიბატონე,
თვით ოვიდიუს ემშურა ჩემი.
2009.10.06

*******************
ცის კაბადონზე ავიჭერ ნისლად,
და კალას მთები ცრემლად დავნამე,
კვირიაკეს და ივლიტას სისხლმა,
დამლოცოს სვანეთს სანამ ჩავალ მე.
გზა-გზა ვევედრი უფალს ჩემ ერზე.
ჩამესმის ბუკი ჩემ წინაპართა,
ვდგევარ ანთებულ სანთელით კვერზე,
გული გამოსცემს ხმათ საყდრის ზართა.
ზეცას ვუმზირე ვით ეტრატს ღვთისას,
მზის სადიდებელს ვუგალობ გულში,
დაუმარცხებელ და უდრეკ ზნისა,
მედგრად ვმტკიცდები მის აღთქმულ რჯულში,
შემიდოს ღმერთმა ფიცხელი ნირი,
შემინდოს ძრახვა დიაცურ გულის,
თუმც ვერ ავისხამ ფარ -აბჯარს გმირის,
ხარძიანების ვარ მაინც წული.
ვისაც შევფიცე ერთგულ ვარ მისი
და ვინც მიყვარდა მიყვარვის მარად
და თუ გამხადა უფალმა ღირსი,
მზად ვარ ვიარო ეკლიან შარად.
ოღონდ სამშობლო მიცოცხლოს ღმერთმა,
მოყვასისთვის არ ვიშურვო ძალი,
ან გმირს უწიოს ჩემებრის შერთვა,
მოვკვდე ვით სვანი ამაყი ქალი.
ან გავხდე დედა შვილთა მრავალთა
და სასძლო უფლის ვით მიხმობს ზეცა,
მარადისობის გზათა სავალთა,
დავადგე ჯვარით და ლოცვით მეცა.
ცის კაბადონზე ავიჭერ ნისლად..,
გზა-გზა ვევედრი უფალს ჩემ ერზე...,
ზეცას ვუმზირე ვით ეტრატს ღვთისას..,
შემინდოს ღმერთმა ფიცხელი ნირი..,
ვისაც შეწვფიცე ერთგულ ვარ მისი..,
ოღონდ სამშობლო მიცოცხლოს ღმერთმა..,
ან გავხდე დედა შვილთა მრავალთა..,
ანდა ჩემ მტერმაც მომჭამოს ჭირი…
2010

****************************
თუ კი გინახავთ ცისკარს ეძინოს?
თვალები იწვნენ როგორც გედები,
არ გააღვიძო რომარ ეწყინოს,
ფიქრობდე,გედოს კრძალვის ღვედები.
ჩუმი ამბორი მის ძილს მოპარო,
ღაწვნი ერთურთის ზღაპარს ყვებოდნენ,
გაშლილსა შუბლსა ვით სატროპაროდ,
წარბნი გიშერნი კდემით წვდებოდნენ.
შორით ისმოდეს შვლის გულისცემა,
სუნთქვა უდრიდეს მარტის ნიავქარს,
გსურდეს ჩასძახო ძილს ნაზად ემა,
ტუჩები ჰგავდეს ხატის მინანქარს.
მიუახლოვდე სასთუმალს გზნებით
და დაარწიო როგორც აკვანი,
ვითარცა ჩვილ ბავშვს მოძილეს ნებით,
მისდგე ემუხლო და სცე თაყვანი.
გადაშლილიყოს თმანი ბაღნარად,
ლოყანი ნორჩად მასში ყვაოდნენ,
კაცი გიმზერდეს აშუღის თარად,
ლექსებს ლამობდეს შენთვის რაოდენს…
იძინე მშვიდად ღამის ცისკარო,
შენმა შემყურემ ძე ღმერთს მიმართოს,
დაუწყურველო წყურვილის წყაროვ,
შენი სურვილით გული იმართოს,
რომ გაღვიძება ჰგავდეს გაზაფხულს
გაღიმებით და ბალღურ ზმორებით.
რადგან ამ ძილში სიზმრით დაზაფრულს,
დღის ანგელოზი გერგო სწორებით.
თუმცა ვერ მიხვდე ვინ გაგითენა,
ვინ გეალერსა ჩუმი ამბორით,
ვინ ლოცა მთვარით შენი გაჩენა,
ვინ გადალახა ღამე მთაგორით…




ანონიმური წერილები
ვიცი არ მიცნობ და ეს გახელებს,
ვინ დაგიკოცნის ჩემებრ მაგ ხელებს,
და ვინ ჩაგიკრავს გულში ჩემსავით,
როცა მინათებ ფიქრებს მზესავით,
მაგრამ ერთს გეტყვი ვინძლო მწარე ვარ,
დიდი სევდა ვარ,თითქოს მთვარე ვარ,
მნახო ატირდე და ვერ მიტვირთო,
ვიქცე ზღვასავით შენთვის ვიზვირთო,
რომ წარგიტაცო როგორც ხომალდი
და ვერ გაგგიშვა რადგან მომბარდი.
მე ხომ ავენთე შენთვის ავალდი,
მეშინის დაგწვა როგორც ქარალდი,
და ამ ქაღალდზე ვწერო რომანი,
ყურში მესმოდეს შენი წყრომანი.

********************************************
განა ვინც კი გასინჯა ღვინო მას შეელევა
ვინც მზის ლაჟვარდში ნახა სიცოცხლე იგი ბნელს არჩევს?,
როცა ვიხუტებ შენ სურათს გულში სული მელევა,
ღმერთო ნუ მომცემ მიუჩვეველს ნუ მართმევ ნაჩვევს.
კაეშნით მწარით ვნებებით ცხარით,
ველად ვიყავი მე გაჭრილ ეულ,
და უიმედოდ ნატრფობი ქალით,
დასამარებულ და ბედით წყეულ,
შენი სურათი სახატედ მქონდა,
რადგან ეს გული მხოლოდ მას მონდა,
და რომ ისმინა განგებამ ჩემი,
ვინხარო? მიგრძენ!, ეს გულიც ცხონდა

*******************************************





მე ხომ არ მიცნობ თვალით ვერ მხედავ,
თუმც არსთ გამრიგე ორივეს გვლანდავს,
მაგრამ თვითონაც ალბათ ვერ ბედავს,
რომ თქვას რას გვიქადს ან რაში გვბლანდავს…
მაგრამ ვინ იცის,იდუმალებამ ვერ შეიკავოს აღქმა დუმილი,
მაშინ ისროლოს ცად კუპიდონმა, ამურის ვნება, ნიმფათ ღიმილი,
რომ გადაიქცეს სიშორე ტრფობად და თან გაფანტოს ეს სიმძიმილი.


*******************************************
იცოცხლე დიდხანს იყავ დღეგრძელი,
ტურფა ბაღნარად მუდამ ზვავებდე,
უწინამც მე მომკვდარიყავ,ვიდრე შენ დაგიშავებდე,
ოცნებას მომიტევებდე,ოცნებას დამაცალებდე,
მე ჩემთვის ჩუმად ვიწვოდე,
შენ შენთვის მზესად ალებდე…
ერთი ყარიბი აშუღი,ამ სოფელს დაუტევივარ,
შენს ტრფობას დავუმუხლივარ,
მე ბედს ჯერაც არ ვწევივარ,
და განა შენი ღირსი ვარ,
ერთი უალქნო გემი ვარ,
სად გადამაგდებს ტალღანი,
ჩემს ნაპირს ჯერ არ ვწვევივარ,
ან ეულობამ დამღალა ან ქალს ასე არ ვგზნებივარ.
მოვიწყინე უშენობით,შეგეჩვიე რადგან მყავხარ
და რაოდენ საოცარი და რაოდენ არვის გავხარ,
მეც არ მჯერავს ვით გიპოვნე თუ გაზაფხულს დავაბრალო,
უშენობა ცრემლად ვთოვე ,გნახე ვცხონდი მე საბრალო.


*********************************
არ შეგიყვარდე ჩემო პატარავ ღირსი არავარ,
იქნებ ნატანჯი,ბილწი ალფონსი მატყუარა ვარ,
და მირონია ეგ შენი ცრემლი,ჩემთვის წყალობა,
მოკკვდეს ეს გული,თუ უღალატოს მაგ შენ ქალობას.

***********************************
-ქალი?,პურის თავთავია,
მობიბინე მინდორ ველად,
ლამაზ ღეროთ დაფხოჭნიან,
თოკს დაგრეხენ უმალ ხელათ,
ხოლო მწიფეს,მძიმეს კრეფენ,
კვლავ სიცოცხლის დასარგველად.
სილამაზე წავა ერთდროს,
ხოლო ნირი რჩება გრძელად.





ანონიმური სიყვარული
მე გაყინული დარდი ვარ თოვლში,
ხოლო შენ ჩემი გრძნობის ციალი,
წირული შენზე ფიქრებთან ომში,
დამწვარი, გზნების ორომტრიალით.
განა გახსოვარ? ოო, არა ,არა,
შენმა გულმა ხომ გამომიდარა,
რომ გითხრა ვინ ვარ, რომ შემხვდე მზარად?
ვგონებ დამტოვო ეული მარად.
რომ გითხრა ვინ ვარ, ვერ მოგწერ სათქმელს ,
რომ გითხრა ვინ ვარ, ვერ გეტყვი წადილს,
ვეღარ დაგინთებ მე წმინდა სანთელს ,
ვერ დავუმუხლებ შენ წმინდა მანდილს.
ვერ გეტყვი,- მიყვარს შენს თვალთ ბრჭყვიალი,
შენი არსობა მამყოფებს მყარად,
ამბორს შიებით, გულის ფრიალით,
ფარულად გეტრფი ამურის დარად.
მთვარიან ნაპირს მრთოლვარე ნავში,
ჩაგიხუტებდი დამყოლი ნებით,
გავცურდებოდით ცის სარკე ტბაში,
ერთურთის ტრფობის გამომწვევ ვნებით,
და იქ დავდებდით ფიცს ჩვენი ნდობის ,
და იქ დავდებდით ფიცს ჩვენი თრთოლვის,
მერე კი სიკვდილს ერთად ვუხმობდით,
თუ რამ ჩააქრო ცეცხლი ჩვენ ლტოლვის.
და რადგან ასე არავართ ზღაპრად ,
ეს დარდიც ჩემ გულს ნიადაგ ერთვის,
ჯურმუღლს გადვიქცევ მე თავშესაფრად,
და იქ მწირივით ვილოცებ შენთვის!
2012.02